Jesteś obserwowany.
Rząd ma tajny system.
Maszynę, która codziennie cię szpieguje.
Wiem, bo sam ją zbudowałem.
Zaprojektowałem ją, by wykrywała akty terroru,
lecz ona widzi wszystko.
Brutalne zbrodnie z udziałem zwykłych ludzi.
Takich jak ty.
Rząd uznał te przestępstwa za nieistotne.
Nic by nie zrobili, więc postanowiłem sam się tym zająć.
Lecz potrzebowałem partnera.
Kogoś, kogo umiejętności mogą im zapobiec.
Ścigani przez władze, działamy w tajemnicy.
Nigdy nas nie znajdziesz.
Lecz jeśli wyskoczy twój numer, nieważne, czy jesteś ofiarą, czy sprawcą,
my znajdziemy ciebie.
.:: GrupaHatak.pl ::. >> Release24.pl <<
Person of Interest [1x21] Many Happy Returns
Tłumaczenie: k-rol Korekta: moniuska
Gdy znajdujesz tę jedyną osobę, która łączy cię ze światem,
stajesz się kimś innym...
Kimś lepszym.
A gdy ta osoba zostaje ci odebrana...
Zaczekaj na mnie.
Kim wtedy się stajesz?
Nic panu nie jest?
Co się panu stało?
- Chyba rzuciłem pracę. - Następny przystanek - New Rochelle.
Dzień dobry, Finch.
Wcześnie pan zaczyna, panie Reese.
Może próbuję zaimponować szefowi.
Trzeba było zadzwonić.
Na chwilę obecną mamy pusty wykaz.
- Żadnego numeru? - Wydaje się pan rozczarowany.
Tylko nieco zdziwiony.
Nikt w Nowym Jorku nie jest zagrożony ani nie planuje kogoś skrzywdzić?
Nawet jeśli, to trzyma to w tajemnicy.
Zasłużył pan na trochę wolnego. Zwłaszcza dziś.
Myślał pan, że nie wiem?
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
Dzięki.
Proszę bardzo. A teraz sio.
Proszę robić to co zwykle, gdy pana tu nie ma.
- Nie wiesz, co to jest? - Szanuję pańską prywatność.
Najwyraźniej.
Armata z 8 na 6.
Koń z 2 na 3.
- Jesteś pewny? - Ty mi powiedz, Han.
O ile pamiętam, nie wykonujesz żadnych ruchów, których nie jesteś pewien.
- Dziś nie pracujesz? - Szef dał mi wolne.
Dziś są moje urodziny.
- Dziękuję. - Dostałeś jakieś prezenty?
Jeden.
Klucz?
Do czego?
Dobre pytanie.
- Detektyw Carter. - Agent Donnelly.
Jak idzie polowanie na tajemniczego pana?
Dlatego przyszedłem.
Obiecałem panią informować o naszym śledztwie.
Sprawdzaliśmy grupę przemytników, którą rozbiliśmy kilka miesięcy temu.
Podejrzewano ich przywódcę o powiązania z CIA,
ale zwiał, nim go oskarżyliśmy.
Pamiętam.
Sądzimy, że pani człowiek dla niego pracował.
Technicy znaleźli odciski i zwęgloną krew w bagażniku spalonego samochodu,
przy ciele członka grupy.
Po jej sprawdzeniu trafili
na nierozwiązaną sprawę z New Rochelle z 2011.
- Dotyczącą czego? - Podejrzenia morderstwa.
Agenta nieruchomości Petera Arndta.
- Agent nieruchomości? - Tonął w długach.
Stracił pieniądze inwestorów.
Sądzimy, że któryś z nich wynajął pani człowieka, żeby go sprzątnął.
A ten popełnił błędy.
Ktoś w New Rochelle musi coś wiedzieć. Wtedy się zbliżymy.
- Do czego? - Poznania jego prawdziwej tożsamości.
- Dziękuję za informację. - Może mi pani pomoże?
- Pomóc panu? - W New Rochelle.
- Z chęcią, ale... - Niech pani pomyśli.
Dzięki pani jesteśmy na jego tropie.
Powinna pani uczestniczyć w jego schwytaniu.
- Dam panu znać. - Dzięki.
Muszę coś z panią omówić.
Też coś dla ciebie mam.
Nie sądziłam, że lubisz piwko i bilard.
Tym bardziej wybrałem to miejsce.
Przewidywalność czyni nas bezbronnymi.
- Skoro tak mówisz. - Co podać?
Wodę gazowaną.
Mówiła pani, że coś dla mnie ma.
Wiesz o sprawie z New Rochelle?
Rozumiem, że tak.
FBI połączyło DNA twojego partnera z miejscem zbrodni.
Z pewnością agent Donnelly.
Chce mnie zabrać ze sobą.
Może nie byłoby to takie złe?
Jak to?
Gdyby był tam jakiś dowód, zagrażający naszemu przyjacielowi,
z pewnością znalazłaby go pani przed Donnellym.
Mam utrudniać śledztwo federalne?
Rzecz jasna do pani należałby wybór, co zrobić z owym dowodem.
- Chciałeś o czymś pomówić. - To nic ważnego.
Porozmawiamy po pani powrocie.
Dzięki za napój.
- Coś jeszcze? - Nie, poproszę rachunek.
Proszę.
Dziękuję.
Mówi Jessica. Zostaw wiadomość.
- Pomóc panu? - Tak.
Szukam kogoś.
Pielęgniarki. Nazywa się Jessica Arndt.
Jestem jej starym przyjacielem. Może już tu nie pracować.
Dużo mówiła o przeprowadzce.
Przykro mi to mówić, ale Jessica zginęła w wypadku.
Około dwóch miesięcy temu.
- Powiedziała, że zaczeka. - Tak mi przykro.
Gdyby pan chciał, mam numer do jej męża.
Przepraszam.
- Wyszła z mieszkania? - Jeszcze nie.
Czemu w ogóle interesuje cię ta kobitka?
To nie pańskie zmartwienie.
Niech pan ma ją na oku.
Karen Garner.
Poszukiwana za kradzież tożsamości i czeki bez pokrycia.
Twoja dziewczyna to przestępczyni.
Wiem o jej problemach z prawem.
Bardziej martwi mnie, że może jej coś grozić.
- Dlaczego tak myślisz? - Karen Garner to fałszywe nazwisko.
Posługuje się nim dopiero trzy miesiące.
Nie ma historii kredytowej, z mieszkania wychodzi tylko do pracy
i bez przerwy spogląda przez ramię.
- Wydaje się, że się ukrywa. - Albo ucieka.
Może przyczaiła się i coś planuje.
Być może jest geniuszem zbrodni.
A może to tylko przestraszona kobieta, która próbuje być krok przed swoim katem.
Jasne. Ale mam pytanie.
Czemu ja tu kwitnę, a nie twój cudowny chłopiec?
Pan Reese robi co innego.
Nie wolno panu kontaktować się z nim w tej sprawie.
Sami się z tym uporamy.
Witamy w New Rochelle, detektyw Carter.
Cieszę się, że skorzystała pani z mojej oferty.
Oto, co wiemy.
Arndt zwodził inwestorów z ich pieniędzmi.
Przepuścił je na złe zakupy i hazard.
Gdy przekroczył limit w banku,
musiał wziąć forsę od mniej szanowanych pożyczkodawców.
Lichwiarzy.
Jego bukmacher podał nazwiska kilku, którym przedstawił Arndta.
Tu jest napisane, że był żonaty.
Żona zmarła. Co się jej stało?
Wypadek samochodowy.
Dwa miesiące przed zaginięciem Arndta.
Ona zginęła, on też był bliski śmierci.
W tamtej chwili Arndt szedł na dno.
Zaginął wkrótce po opuszczeniu szpitala.
Znaleźli ciało?
Nie, ale sądząc po ilości krwi, wątpliwe, żeby Arndt przeżył.
Nie wygląda to na jego sposób działania.
On zwykle zaciera ślady.
Dlatego sądzimy, że była to jego pierwsza robota.
Była niechlujna i brutalna.
Zapewne myślał, że pójdzie łatwiej.
Namierzyliśmy jednego z lichwiarzy.
Rozmawiał pan z miejscowymi detektywami?
- Nie, kazałem im wysłać akta. - Chciałabym z nimi pomówić.
Jasne.
Jeśli coś pani znajdzie, proszę dać znać.
- Coś się dzieje, detektywie? - Idzie do pracy.
Masz rację. Ktoś ją nieźle nastraszył.
Długo będę ją śledził?
Dopóki nie ustalę, przed kim się ukrywa.
Widział pan przechodzącą kobietę?
Poprosiła o możliwość skorzystania z toalety.
Czekaj.
Gdybym miał zgadywać, skąd ten ciężki oddech...
- Zgubiłem ją. - Właśnie tak bym stawiał.
- Co mam zrobić? - Proszę wracać do pracy.
Sam się tym zajmę.
- Co podać? - Potrzebuję informacji.
Wczoraj zauważyłem, że pracuje tu moja sąsiadka.
- Karen Garner? - Zgadza się.
Przechodziłem i pomyślałem, że może ją zastanę.
Zwykle tak, ale dziś zadzwoniła, że nie przyjdzie.
Zatem innym razem. Na pewno ją spotkam.
Przepraszam.
Słyszałem pańską rozmowę przy barze.
Przyjaźni się pan z Karen Garner?
To bardziej znajomość.
Brad Jennings, szeryf federalny.
Karen ma jakieś kłopoty?
Karen Garner, alias Sarah Atkins, jest poszukiwanym zbiegiem.
- Próbuję ją namierzyć. - Nie wiem, jak panu pomóc.
Mówił pan, że jesteście sąsiadami.
Zgadza się.
Więc proszę powiedzieć, gdzie pan mieszka...
- Wolę się nie mieszać. - Nie proszę o to.
Chcę jedynie adres.
Jeśli pan woli, możemy pojechać do biura.
Witaj, Harold.
Det. Stills, wydział ds. przestępczości zorganizowanej.
- To mój TI. - Tajny informator?
Prał też forsę dla zmarłego Dona Morettiego.
Mam do niego parę pytań.
Naraziłeś jego przykrywkę, w ogóle się do niego zbliżając.
Idziemy.
- Czego chciał? - Zadać mi kilka pytań.
Zabawne, ja też.
Zakładam, że mnie pan śledził.
Ważniejsze pytanie brzmi, czy pracujesz nad sprawą beze mnie?
Bałem się, że byłaby dla pana drażliwa i lepiej, żeby nie brał w niej udziału.
Niby dlaczego?
Jej fałszywe nazwiska to Karen Garner i Sarah Atkins.
Ścigana za kradzież tożsamości i czeki bez pokrycia,
ale nie sądzę, żeby była potencjalnym sprawcą.
Myślę, że przed kimś ucieka.
Przed kim?
Najpewniej kimś, z kim była blisko.
Na początku maszyna wyrzucała wciąż te same numery.
Co tydzień, miesiąc, pół roku.
Zazwyczaj były to kobiety.
Z początku sądziłem, że to błąd.
Jak czyjeś życie może być ciągle zagrożone?
Potem zrozumiałem, że żyły z człowiekiem,
który w końcu by je zabił.
Próbowałem odkryć, kim ona naprawdę jest.
To może pomóc zidentyfikować zagrożenie.
Prześlij mi adres, a o moich drażliwościach pogadamy później.
Witaj, Karen. A może wolisz Sarah?
- Kim jesteś, do cholery? - Kimś, kto chce ci pomóc.
- Gliną? - Nie.
Ale wiem, że przed kimś uciekasz.
Kto to taki? Chłopak, były chłopak?
Mąż?
Mąż.
Zapytam po raz ostatni. Kim jesteś?
Mam na imię John.
Pomagam ludziom w trudnym położeniu.
A co wiesz o moim położeniu?
Było tak złe, że porzuciłaś dom i swoje życie.
Wiem też, że będziesz musiała uciekać...
Jeśli nikt go nie powstrzyma.
Mam na imię Sarah.
A gdybym ci powiedział, że możesz przestać uciekać?
Odparłabym, że nie znasz mojego męża.
Po poprzednim fałszywym nazwisku Karen
trafiłem na mieszkanie w Chicago.
Według zarządcy budynku płaciła czynsz czekami na inne nazwisko.
Właśnie wysyła mi jeden z nich.
Sarah Jennings.
Jennings jest jej mężem.
- To szeryf. - Skąd wiedziałeś?
Nieważne.
Liczy się to, że możemy ci pomóc.
Jacy "my"?
Mój kolega cię popilnuje, gdy ja zajmę się resztą.
- Musisz tu zostać. - Co zrobisz?
Sprawię, że nie będziesz musiała się już bać.
To wszystko, co mamy na Petera Arndta.
Dzięki.
Wyglądało to dla pani na płatne zabójstwo?
Trudno powiedzieć.
Nie mamy tu wiele zabójstw na zlecenie.
Arndt wisiał sporo kasy niebezpiecznym ludziom.
A to?
Raport z wypadku samochodowego Arndta i jego żony.
Mąż skręcił gwałtownie, żeby ominąć jelenia.
Żona zginęła. Co za pech.
Wychodzi cało z wypadku, żeby dwa miesiące później zginąć.
- Muszę odebrać. - Dziękuję.
Żadnych nowych wiadomości.
Żeby odsłuchać zapisane wiadomości, wybierz 9.
To ja, Jessica.
Nie wiem, czy w ogóle sprawdzasz ten numer.
Musimy porozmawiać.
Przestraszyłeś mnie.
- Do kogo dzwoniłaś? - Do nikogo.
Zabawne, brzmiało, jakbyś z kimś rozmawiała.
Jessica Arndt. Ładna dziewczyna.
Zginęła na miejscu. Uraz głowy po dachowaniu.
Nie miała zapiętych pasów.
Ma pan jej zdjęcia rentgenowskie?
Proszę.
W raporcie umieścił pan wcześniejsze pęknięcia.
Złamany nadgarstek i pęknięte zebro.
Mogę?
- To złamanie spiralne? - Zapewne.
Doznała go od silnego wykręcenia nadgarstka...
a nie przewrócenia się na niego.
Robisz mi krzywdę.
Jeszcze jedno.
Jako przyczynę śmierci wpisał pan uraz głowy i skręcony kark.
Tak.
Można doznać takich urazów w aucie z poduszkami powietrznymi z przodu i boku?
Mało prawdopodobne, ale podczas wypadku
na ciało działają niezwykle duże siły.
Mogła doznać tych ran przed wypadkiem?
- Ranisz mi rękę! - Wracaj tu!
Nie, kotku.
Nie wiem, jakie sprawy ogląda pani na Manhattanie,
ale tu wypadki samochodowe stanowią większość mojej pracy.
To, że coś jest możliwe, nie znaczy, że jest prawdopodobne.
Przepraszam.
Jadę porozmawiać z teściową Arndta.
Dowiem się, czy wiedziała o jego kłopotach finansowych.
- Proszę mi przesłać adres. - Dobrze.
Obserwuję mieszkanie Sarah i namierzam GPS w jej telefonie.
Mam też nowe informacje o jej mężu.
Według archiwów w Denver
Jenningsa dwa razy pozwano za nadużywanie siły w pracy.
Zarzuty oddalono.
Sfałszował nakazy na Sarah.
Sfingował zarzuty, żeby całe US Marshal
pomagało mu tropić żonę.
Dlatego nie może przestać uciekać.
To jedyny sposób na ludzi,
którzy dopiero w domu ujawniają prawdziwą twarz.
Co pan zrobi, panie Reese?
Pokaże mu, jak wygląda prawdziwy potwór.
Detektyw... jak nazwisko?
Stills?
Zmieniłeś zdanie co do przesłu...
Twoi koledzy wiedzą, czemu tu jesteś?
Że chcesz dopaść przerażoną żonę?
Jeśli znów będziesz ją ścigał, zabiję cię.
I nikt cię przede mną nie ochroni.
Rozumiesz?
Finch, musimy przenieść Sarah w bezpieczniejsze miejsce.
Zgadzam się.
A potem wyjaśni mi pan sensowność zrażania do siebie całej rządowej agencji.
Panie Reese, mamy problem.
Bilet do New Haven w jedną stronę.
Proszę o dokument ze zdjęciem.
Dziękuję.
Coś nie tak?
Stój!
Na ziemię!
Karen Garner, mamy nakaz aresztowania!
Podejrzana zatrzymana, tor 20.
Tak, detektywie?
Przez radio podali, że zgarnęli twoją dziewczynę.
Na dworcu.
Aresztowali ją na podstawie listu gończego US Marshals.
- Gdzie teraz jest? - Pewnie nadal na dworcu.
Zatrzymają ją do przyjazdu szeryfów.
Dzięki.
Musimy jechać na dworzec.
Spóźniliśmy się. Jennings już ją odebrał.
Nie może sprowadzić jej do domu oficjalną drogą.
Pozbędzie się jej, Finch.
Musimy się do niej dostać.
Może znam sposób.
Rządowe auta mają takie jak ten mobilne hotspoty z dostępem do sieci.
- Samochody szeryfów też? - Tak.
Mogę się włamać do ich sieci.
Trzeba tylko dowiedzieć się, który należy do Jenningsa.
To on, na West Side Highway.
Wywozi ją z miasta.
- Wysiadaj. - Słucham?
Zostaw laptopa i wysiadaj, Haroldzie.
Pani córka była piękna.
Dziękuję.
- Byłyście blisko? - Bardzo.
Rozmawiałyśmy codziennie.
Mieliście jakieś pytania dotyczące Petera?
Tak.
Wiedziała pani o kłopotach finansowych zięcia?
Nie.
Peter miał dobrą pracę. Zapewniał rodzinie godziwe życie.
Według naszych informacji zalegał ponad trzy miliony różnym podmiotom.
Jessica wspomniała kiedyś, że mieli ciężki okres.
Ale Peter się z tym uporał.
- To było tuż przed wypadkiem. - Przepraszam.
Gdy Jessica wspomniała o ciężkim okresie,
mówiła o pieniądzach czy ich związku?
Jessica i Peter byli dobrym małżeństwem.
Jak wszyscy mieli swoje problemy...
Mogę panią prosić, detektywie?
Facet w garniturze napadł
na czterech szeryfów stanowych w ich biurze.
- Co takiego? - Wiem.
Jadę to sprawdzić.
Dokończy pani rozmowę z matką? Wygląda to na ślepy zaułek.
Jasne.
Co to za akcja z czterema szeryfami?
- Panuję nad sytuacją. - Na pewno?
- Bo na to nie wygląda. - Tak, detektywie.
Jak idzie śledztwo w New Rochelle?
Donnelly niczego nie znalazł, ale ja chyba tak.
Myślę, że Arndt zabił żonę i zatuszował to.
Zwykle interweniujecie w takich sprawach, ale tym razem twój partner się spóźnił.
Nadal nie rozumiem, jaki ma z tym związek John.
Na pewno nic nie możesz mi powiedzieć?
Z pewnością to pani zrozumie.
Mówiła pani o kłopotach Jessiki i Petera.
Drobne sprzeczki, o których nie warto wspominać.
Wie pani, czy wykroczyły kiedyś poza słowa?
- Nie do końca rozumiem. - Czy przeszły w przemoc fizyczną?
Co pani sugeruje?
Nic, to tylko rutynowe pytania.
Pójdę już. Przepraszam, że niepokoiłam.
Peter miał swoje wady, ale kochał Jessikę.
A ona jego.
Z pewnością.
Był dużo lepszy niż ten poprzedni.
Spotykała się z kimś przed Peterem?
Jeszcze gdy mieszkała w Tacomie, miała przygodę z żołnierzem.
- Pamięta pani, jak się nazywał? - Nie.
Nie byli ze sobą długo.
Wiecznie był na służbie, a ona sama.
To nie było życie dla niej.
Powiedział jej to samo. Że ma na niego nie czekać.
Choć teraz zastanawiam się, czy gdyby poczekała,
wszystko by się nie ułożyło i może byłaby szczęśliwa.
I znów byśmy porozmawiały.
- Ma pani jego zdjęcie? - Nie.
Ale mam jakieś rzeczy Jessiki. Może je pani przejrzeć.
Oczywiście.
Jessica.
Zaręczyłam się.
Ma na imię Peter.
To jedna z rzeczy, których się tam uczysz.
Ostatecznie wszyscy jesteśmy sami.
I nikt nie przychodzi na ratunek.
- Bądź szczęśliwa z Peterem. - Chyba w to nie wierzysz?
Powiedz, żebym zaczekała na ciebie... Powiedz, a będę czekać.
Zdrówko!
Ostatecznie wszyscy jesteśmy sami i nikt nie przychodzi na ratunek.
Gene? Mówi Joss Carter.
Dobrze. Potrzebuję przysługi.
Chodzi o akta osobowe. Imię John, siły specjalne.
Między czerwcem a wrześniem 2001 stacjonował w Fort Lewis.
Tylko dla mnie.
Dzięki, Gene.
- Panie Reese? - Co jest, Finch?
Co pan planuje, gdy dogoni pan Jenningsa?
- Zabrać Sarah. - A Jennings?
Miał swoją szansę. Nie skorzystał z niej.
W tych okolicznościach dobrze byłoby włączyć w to policję.
Zatrudniłeś mnie, żebym zajmował się takimi sprawami.
Nie podoba ci się, jak to robię, to załatw sobie kogoś innego.
Panie Reese?
John?
- Carter. - Witam.
Sprawa z New Rochelle.. Wypadek, próba zatuszowania, Jessica.
Wiedziałeś, co znajdę.
- Wiedza to nie zawsze szczęście. - To prawda.
Ale dzwonię z pilniejszym problemem.
- Chodzi o Johna. - Nie mów, że znów go zgubiłeś.
Wiem, gdzie jest, ale nie mogę się do niego dodzwonić.
Ani go powstrzymać.
Co tu robimy, Brad?
Chciałem, żebyśmy spędzili razem trochę czasu.
Nie wiem, jak między nami tak się porobiło.
Ale obiecuję, że to naprawię.
Nie musisz już uciekać.
Wierzysz mi, prawda?
Tak, wierzę...
Może teraz mi je zdejmiesz?
Nigdy nie wiedziałaś, co powiedzieć.
Wiem, co myślisz. Że to moja wina.
Że tego chciałem.
Ale wzięłaś pod uwagę, jak mnie jest ciężko?
Ile problemów dla ciebie pokonałem?
Czego ci jeszcze trzeba, Sarah?
Tak bardzo cię kocham.
Ale dłużej nie mogę.
- Idź. - Dokąd?
Gdzie tylko chcesz. Jesteś wolna.
Dziękuję.
Sarah.
Odeszła. To koniec.
- Coś cię bawi? - Nigdy nie byłeś zakochany, co?
- Tak naprawdę zakochany. - Dlaczego?
Bo wiedziałbyś, że to się nigdy nie skończy.
Dla ciebie tak.
Twój przyjaciel powiedział, że mogę cię tu znaleźć.
Nie mogę pozwolić, żebyś go zabrał.
To się nie może skończyć jak w Rochelle.
- Muszę zaglądać do bagażnika? - Możesz robić, co chcesz.
Ale to nie zmieni tego, co muszę zrobić.
Oddaj mi go.
- Wtedy się wywinie. - Dopilnuję, żeby mu się nie udało.
Sęk w tym, że to nie będzie zależało od ciebie.
Są rzeczy, które możesz zrobić, i takie, których zrobić nie możesz.
- I wtedy zjawiam się ja. - Nie mogę pozwolić ci na egzekucję.
Ja to robię, nie ty.
Proszę cię tylko o zaufanie.
Że postępujesz słusznie?
Że zrobię to, co trzeba zrobić.
Sullivan cię przysłał?
To jakaś metoda zastraszenia?
- Nie mam jego pieniędzy. - Nie masz niczego, co chcę.
Już nie.
- Kim jesteś, u diabła? - Dobre pytanie.
Od dawna nie znam odpowiedzi.
Wiem, kim byłem.
Facetem, który ją zostawił.
Wiesz, dlaczego tak naprawdę to zrobiłem?
Myślałem, że zasługuje na kogoś lepszego ode mnie.
Kogoś, kto by się o nią troszczył...
i przy niej był.
Myślałem, że zasługiwała na kogoś takiego jak ty.
Więc nie wiem.
- Liczyłem, że ty mi powiesz. - Co?
Kim mam teraz być.
Teraz, gdy jej nie ma.
Gdy znajdujesz tę jedyną osobę, która łączy cię ze światem,
stajesz się kimś innym.
Kimś lepszym.
A gdy ta osoba zostaje ci odebrana...
Kim wtedy się stajesz?
Zaczynałem się zastanawiać, kiedy się pan odezwie.
Miałem do załatwienia sprawy poza miastem.
Teraz zdaje pan sobie sprawę,
dlaczego nie mogłem powiedzieć panu o sprawie Sarah.
A ja liczę, że rozumiesz, dlaczego powinieneś.
Wiedziałeś?
Była wśród numerów, które wciąż się pojawiały?
Wiem jedynie, panie Reese...
że New Rochelle miało miejsce przed rozpoczęciem naszej współpracy.
Dlatego żaden z nas nic nie mógł zrobić.
Zapomniałem dołączyć do prezentu. Musiało mi wylecieć z głowy.
NA TWOJĄ PROŚBĘ - GENE
Detektyw Carter?
Mówi naczelnik Gustavo Pena.
Dzwonię z zakładu karnego w Torreon.
Tak?
Miałem poinformować, że pani zbieg jest w areszcie.
- Mój zbieg? - Tak.
Przywiózł go szeryf Jennings wraz z 10 kg czystej heroiny,
którą przy nim znaleziono.
Ten szeryf był wysoki, miał ciemne włosy i nosił garnitur?
To on.
Powiedział, że pani go aresztowała
i mam panią poinformować, że jest w więzieniu.
- Spędzi tu dużo czasu. - Dziękuję, naczelniku.
Jeszcze jedno.
Macie innych Amerykanów w więzieniu?
- Jednego albo dwóch. - Dzięki.
Przykro mi to mówić, ale Jessica zginęła w wypadku.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
.:: GrupaHatak.pl ::. >> Release24.pl <<
.:: ::.